فراموش نکنیم در تایلند، تیم ایران با ۲۱ ورزشکار اعزامی حضور یافت، اما نتیجهای جز ناکامی کامل در بخش اصلی نداشت. تنها دو مدال در بخش مستر به دست آمد که آن هم توسط ورزشکارانی بود که خودشان مستقل اعزام شده بودند و ارتباطی با مدیریت رسمی تیم نداشتند.
واقعیت تلخ این بود که بسیاری از نفرات اعزامی چنان بیپایه انتخاب شدند که اگر در کوچه و محله خودشان مسابقهای برگزار میشد، باز هم مقام نمیآوردند. این انتخابهای غیرکارشناسی، عمق بحران مدیریتی و نفوذ رانت را آشکار کرد.
با وجود این تجربه تلخ، در ریاض نیز همان مسیر تکرار شد، اما تیم ایران یک مدال برنز شایسته توسط اکبرپور گرفت. در حالی که حریفان در بخش بانوان در حالی توانستند صاحب مدال برنز شوند، که در جدولی بی رقیب قرار گرفتند
در مقابل، تیم اعزامی به گرند اسلم ترکیه با مدیریت درست و حضور مربیان توانمند همچون هانشی امیر خان همسایه، دکتر امیرعباس انوری و استاد چاپاری عزیز توانست افتخاری بزرگ برای کشور رقم بزند و با مدالهای رنگارنگ، پرچم ایران را در میان دهها تیم جهانی برافرازد.
امیرخان همسایه عزیز، امروز نگاه جامعه ورزشی ایران خصوصا ما دلسوخته های جوجیتسو به شماست. میراثی را که پیش از ورود این نالایقان، ایران را به ابرقدرت آسیا بدل کرده بود، از دست این تیمهای ضعیف و مدیران ناکارآمد بازپس بگیر و دوباره آن را به جایگاه شایستهاش برسان
