افتخار در میدان جهانی، فروپاشی در مدیریت داخلی
در حالی که جوجیتسو برزیلی ایران در مسابقات بینالمللی توانسته با همت ورزشکارانِ خودساخته، دستاوردهایی مثل مدال طلای جهانی نونهالان در ابوظبی را بدون حتی یک ریال بودجه دولتی کسب کند، انجمن ملی این رشته در داخل کشور گرفتار مدیریتی جزیرهای و حلقهی بستهی رفیقبازی است که آینده این ورزش را تهدید میکند.
در قلب انتقادات، مدیری که با گرد آوردن چهار پنج نفر خاص، اعزامها را از مسیر شایستهسالاری خارج کرده و به حیاط خلوت دوستان و نزدیکانش تبدیل کرده است.
نمونه بارز این رفتار، اعزام جوانی زیر 25 سال بهعنوان مربی تیم ملی امید در بخش فایت است؛ اما همین فرد در رسانه ملی به عنوان «کارشناس جوجیتسو برزیلی» معرفی شده. در کنار این، جایگزینی مربیان باسابقه با افراد وابسته به حلقه، بدون توجه به توان فنی و تجربه بینالمللی، روندی است که خروجی آن مطلوب نبوده و جایگاه جوجیتسو برزیلی ایران را مکررا ضعیف نشان داده
در تورنمنت ریاض، تیم جوجیتسو برزیلی ایران تنها سه مدال برنز کسب کرد؛ مدالهایی که در جدولهای چهار نفره و با شکست مقابل امارات و قزاقستان و یک برد برابر مراکش به دست آمد. این عملکرد، با توجه به هزینههای کامل اعزام، اردو، لباس و حمایت مالی، نهتنها نقطه قوت نیست بلکه نمونه بارز ضعف فنی و مدیریتی است. حتی شکست برابر افغانستان، در رشتهای که هرگز چنین اتفاقی سابقه نداشت، به تالار افتخارات کشور ضربه زد.
تایلند؛ یک طلا در پارا، دو برنز مستر خارج از تیم
اعزام بزرگ به مسابقات جهانی تایلند، از رده ۱۴ تا مستر، تنها یک مدال طلا در «پارا جوجیتسو» ثبت شد. دو مدال برنز در بخش مستر نیز توسط ورزشکارانی به دست آمد که اصلاً همراه تیم رسمی اعزام نشده بودند و پس از شرکت در کمپ خصوصی، جدا از تیم برگشتند. بقیه اعضای تیم رسمی حتی به مراحل نیمهنهایی هم نرسیدند.
ابوظبی؛ نمونه موفق شایستهسالاری
در مقابل، اعزام دو ورزشکار به مسابقات جهانی ابوظبی — بدون اردو و بودجه دولتی — منجر به کسب یک مدال طلا و یک چهارم شد. این تضاد فاحش نشان میدهد که وقتی انتخابها بر اساس استعداد و صلاحیت انجام شود، نتیجه افتخارآفرین است؛ اما مدیریت جزیرهای و سلیقهای مسیر را به سمت ناکامی میبرد.
دعوت از چهرههایی که سابقه حضور در سطح جهانی BJJ ندارند و حتی تکنیکهای تخصصی این رشته را نمیدانند، به عنوان کارشناس، بیاحترامی آشکار به جامعه جوجیتسو برزیلی است. ایران مربیان باکیفیت زیادی دارد، اما آنان به حاشیه رانده شدهاند تا جایشان را دوستان حلقه مدیریتی بگیرند.
آینده در خطر
میانگین بالای سن اعضای تیم ملی و ادامه روند گزینشهای بسته، جوجیتسو برزیلی ایران را پیش از بازیهای آسیایی ۲۰۲۶ در خطر پیر شدن و خالی شدن از نسل تازه قرار داده است. اگر وزارت ورزش و کمیته ملی المپیک فوراً مداخله نکنند، شکست در آینده دور از انتظار نیست.
جوجیتسو برزیلی ایران، با ظرفیت قهرمانی جهان، در چنبره سکوت و مماشات گرفتار شده. تا زمانی که حلقههای بسته، اعزامهای سلیقهای و رفیقبازی شکسته نشود، هر مدالی که امروز کسب شود فردا در سایه ضعف مدیریتی گم خواهد شد. این رشته نیازمند جراحی مدیریتی فوری و بازگشت به شایستهسالاری است — فرصت برای نجات نسل طلایی محدود است.َ
